به منظور حصول اطمینان از اینکه احتراق کافی است، آوار یا برش لبه ای باقی نمی گذارد، بلکه برای محافظت از نوسانگر و سایر لوازم جانبی، در برش لیزری با گازهای کمکی برای احتراق. برای خلاصه کردن هزینه فرآوری و شرایط کاری خاص، گازهای کمکی رایج شامل اکسیژن، نیتروژن، هوا، آرگون و غیره است. در زیر تجزیه و تحلیل مختصری از این است که هر گاز برای چه نوع محیط پردازشی مناسب است.
هوا
هوا اصلی ترین گاز کمکی پردازش است، به جز فشرده سازی، تقریباً بدون هزینه. ما می دانیم که جزء اصلی هوا 78٪ نیتروژن، 21٪ اکسیژن، و برخی از گازهای دیگر است، غلظت اکسیژن خیلی زیاد نیست، که می تواند باعث شود سطح برش به راحتی سیاه نشود. و از طریق فشرده سازی هوا، می توانید با خیال راحت فشار، جریان و کیفیت جریان هوا را کنترل کنید تا اثر پردازش را به موقع تنظیم کنید. با این حال، ماشینکاری با هوا اثر شتاب اضافی را ندارد و همچنین توانایی محافظت از سطح برش را ندارد.
هوا وسیع ترین کاربرد را دارد و می توان آن را روی مواد فلزی مانند فولاد کربنی، فولاد ضد زنگ و آلیاژهای آلومینیوم و همچنین مواد غیرفلزی مانند چوب و اکریلیک استفاده کرد. علاوه بر این، ضریب خطر استفاده از هوای فشرده نسبتاً کم است.
اکسیژن
اکسیژن برای استفاده به عنوان کمکی در فرآوری فلزات مناسب است. عرضه کافی اکسیژن نیز اثر احتراق دارد و در نتیجه سوختگی کامل تری در نقطه ماشینکاری ایجاد می کند و راندمان را افزایش می دهد و آن را به یکی از سریع ترین گازهای کمکی تبدیل می کند. استفاده از نرخ جریان بالای اکسیژن می تواند به آزاد کردن باقیمانده از مواد فلزی کمک کند، بنابراین مشکلات سرباره و سیاه شدن را کاهش می دهد.
اکسیژن را می توان به عنوان کمکی برای کربن و مواد فولادی کم آلیاژ، و همچنین برای پردازش صفحات ضخیم تر، یا زمانی که نیازهای کیفیت و سطح به آن بالا نیست، در نظر گرفت. البته در استفاده از غلظت های بالای اکسیژن باید به موارد ایمنی آن در صورت استفاده ملایم و دور از آتش و منابع حرارتی لیزر توجه داشت.
