به منظور جلوگیری از حملات هواپیماهای بدون سرنشین، کشورها دارای مقررات مربوط به مدیریت مانند محدود کردن فضای هوایی قابل حمل هستند.
هواپیماهای بدون سرنشین "دشوار است برای جلوگیری از" به طور عمده به دلیل ویژگی های پنهان طبیعی خود و محیط استفاده خاص. بیشتر هواپیماهای بدون سرنشین مدنی یا تجاری کوچک هستند، در سرعت پرواز کم و اغلب در هواپیما کم ارتفاع یا کم ارتفاع در حال پرواز هستند. بعضی نیز دارای توابع هوا شناور و مورینگ هستند که اهداف "کم، آهسته و کوچک" معمولی هستند.
و هنگامی که هواپیماهای بدون سرنشین وارد این شهر می شوند، به زودی در محدوده فضایی شهری الکترومغناطیسی قرار خواهند گرفت. رادار عمومی، که بر روی موشک های با سرعت بالا و هواپیما متمرکز است، دشوار است برای شناسایی چنین اهداف خاص از زمین لرزه؛ اگر چه سیستم تشخیص نوری گاهی اوقات می تواند آثار هواپیمای بدون سرنشین را بگیرد، اما همچنین می تواند فاصله تشخیص و تاخیر واکنش را نشان دهد. محدودیت هایی مانند عوامل.
از سال 2012، ایالات متحده یک استراتژی مبارزه با پهپادها را طراحی و برنامه ریزی کرده است تا یک سیستم موثر دفاع هوایی را طراحی کند تا به سرعت به تهدید هواپیماهای بدون سرنشین دشمن بدون زخمی هواپیما و موشک های دوستانه پاسخ دهد. بوئینگ انواع سلاح های ضد لیزر مانند لیزر LWS را توسعه داده است که می تواند هواپیماهای بدون سرنشین کم ارتفاع را در عرض چند ثانیه از کشف هواپیماهای بدون سرنشین دریافت کند.
سال گذشته، یک سیستم ضد هوایی جدیدی که توسط یک شرکت در دره سیلیکون در ایالات متحده ساخته شد، می تواند دشمن و دشمن را بر روی سیگنال فرکانس رادیویی شناسایی کند و همچنین ردیابی و ردیابی آن را شناسایی کند.
بعضی از شرکت های نظامی در چین نیز رادار هایی را برای هواپیماهای بدون سرنشین تجاری تولید کرده اند که می توانند هواپیماهای بدون سرنشین 2000 متر و 100 متر ارتفاع را شناسایی کنند. یک شرکت هواپیمایی چینی به طور عمومی "اره شکارچی خاموش" لیزر Anti-UAV را نمایش داد. همچنین سلاح های مفهومی جدیدی نظیر ضبط هواپیماهای بدون سرنشین و اسلحه های لیزر ضد هوایی در داخل و خارج کشور وجود دارد.
