وقتی لیزر نامناسب است چه باید کرد؟ حساسیت تراز رزوناتور را بررسی کنید.

حساسیت تراز چیست؟
حساسیت تراز یک معیار کلیدی است که میزان پاسخ لیزر، تشدید کننده نوری یا سایر سیستم های نوری به ناهماهنگی را توصیف می کند. هنگامی که یک جزء در تشدید کننده{1}}مانند یک جفت کننده خروجی- دچار انحراف زاویه ای می شود، موقعیت و جهت انتشار پرتو داخل حفره بر این اساس تغییر می کند.

منابع ناهماهنگی متنوع هستند: تماس دستی با اجزای نوری، استرس مکانیکی روی محفظه لیزر، انبساط حرارتی ناشی از تغییرات دمای محیط، و حتی اثرات حرارتی ناشی از عملکرد خود لیزر (مانند اجزای نامتقارن اثر عدسی حرارتی)-که همگی می‌توانند منجر به اشتباه معادل شوند.

مکانیسم فیزیکی ناهماهنگی: چگونه یک تیر "بیراهه می رود"؟
در یک تشدیدگر نوری دو آینه، محور نوری به عنوان خطی که مراکز انحنای ($C_1$ و $C_2$) دو آینه انتهایی را به هم متصل می‌کند، تعریف می‌شود. هنگامی که هر یک از آینه ها دچار انحراف زاویه ای می شود، مرکز انحنای متناظر آن جابه جا می شود و محور نوری بر این اساس تغییر می کند.

برای تشدید کننده‌هایی که دارای دیافراگم هستند-از جمله دیافراگم مؤثر خود آینه‌های حفره-شیب آینه باعث می‌شود محور نوری نسبت به دیافراگم جابجا شود. این معادل است که دیافراگم نسبت به محور تشدیدگر از مرکز خارج می شود. دیافراگم غیرمتمرکز باعث می‌شود حالت‌های ویژه تشدیدگر به یک برهم نهی از حالت‌های متقارن و ضد متقارن تبدیل شوند و در نتیجه کیفیت ذاتی پرتو خروجی را کاهش دهند.

ناهماهنگی همچنین دارای یک بعد دینامیکی است: ارتعاشات مکانیکی آینه‌های حفره به لرزش در پرتو خروجی تبدیل می‌شوند، با بزرگی این اثر که توسط طراحی تشدیدگر تعیین می‌شود. در نتیجه، بهینه سازی طراحی برای به حداقل رساندن حساسیت به خطاهای تراز به عنوان یک استراتژی موثر برای افزایش پایداری اشاره پرتو عمل می کند.

انواع تشدید کننده و تفاوت های پایداری ذاتی
تشدید کننده‌های پیکربندی‌های مختلف تفاوت‌های زیادی را در «تحمل» خود در برابر ناهماهنگی نشان می‌دهند. درک این تفاوت ها برای طراحی سیستم های لیزر قوی اساسی است.